Σε αυτήν όμως τη συλλογή βλέπουμε την πόλη σε ενεστώτα χρόνο, σε στιγμές οργής αλλά και γιορτής, με νέους ανθρώπους στους δρόμους κάτω από βασανιστικό ήλιο αλλά και πάνω σε πάγους, σε εγρήγορση αλλά και ραστώνη, σε συλλαλητήρια εναλλακτικά μα και πατριωτικά. Στους τωρινούς χρόνους, κατά την ώρα της απεικόνισης ήμουν κι εγώ εκεί, κάπου κοντά ή μακριά. Τι είναι αυτά που δεν πρόσεξα, που τα καταδέχτηκε ο φακός και τελικά τα ανέδειξε; Γιατί προσπέρασα αυτά τα νέα παιδιά που πλατσούριζαν στα νερά κάτω απ’ τις ομπρέλες του Ζογγολόπουλου; Γιατί δεν έβαψα κι εγώ το κεφάλι μου στη γιορτή των χρωμάτων; Από πότε αυτή η πόλη κυλάει ερήμην μου; […] (Ισίδωρος Ζουργός, “Παλιοί ψίθυροι σε νέα χρώματα”)